हालको सरकारका मन्त्रीहरूको व्यवहार र अभिव्यक्तिले उनीहरूमा जिम्मेवारीभन्दा बढी ‘ओभर स्मार्ट’ बन्ने प्रवृत्ति देखिन थालेको छ। राज्य सञ्चालन गम्भीरता, संयम र दूरदृष्टिको विषय हो तर मन्त्रीहरूका सार्वजनिक टिप्पणी, निर्णय प्रक्रिया र कार्यशैली हेर्दा यो गम्भीरता क्रमशः हराउँदै गएको आभास हुन्छ। लोकप्रियता खोज्ने होडमा गरिने हल्का अभिव्यक्ति र अपरिपक्व निर्णयहरूले सरकारको विश्वसनीयतामाथि प्रश्न उठाइरहेका छन्।
मन्त्री पद कुनै व्यक्तिगत प्रदर्शनको थलो होइन, यो जनताको विश्वासबाट प्राप्त जिम्मेवारी हो। तर आजका मन्त्रीहरू नीति निर्माणभन्दा बढी मिडिया व्यवस्थापन र शब्दको खेलमा केन्द्रित देखिन्छन्। तथ्यभन्दा भावनामा आधारित बयान, संस्थागत निर्णयभन्दा व्यक्तिगत धारणाको प्रचार र दीर्घकालीन सोचभन्दा तत्कालको तालीको अपेक्षाले शासन प्रणाली कमजोर बन्दै गएको छ।
‘ओभर स्मार्ट’ बन्ने रोगले मन्त्रीहरूलाई आत्मआलोचनाबाट टाढा पुर्याउँछ। आलोचना सुन्न नचाहने, असहमति दबाउने र आफ्नो गल्ती स्वीकार नगर्ने प्रवृत्तिले लोकतान्त्रिक संस्कारलाई क्षति पुर्याउँछ। लोकतन्त्रमा शक्ति उत्तरदायित्वसँग जोडिएको हुन्छ तर जब शक्ति अहंकारमा रूपान्तरण हुन्छ, तब शासन जनताबाट टाढिँदै जान्छ।
अब आवश्यक छ—मन्त्रीहरूले पदको गरिमा बुझून्, बोल्नुअघि सोचून् र निर्णय गर्दा विज्ञता तथा संस्थागत प्रक्रिया सम्मान गरून्। ‘स्मार्ट’ देखिनु होइन, सक्षम, जिम्मेवार र दूरदर्शी हुनु नै सच्चा नेतृत्वको पहिचान हो। जनताले चालाकी होइन, स्थिरता र परिणाम खोजिरहेका छन्।